Kendi Yazdığın Kitabı Defalarca Okumak Gibi

* Bu yazıyı 2010 yılında yazmışım. Gerçek manasıyla eski defterleri karıştırırken gördüm ve şimdi burada paylaşmak istedim.


Bitmemişsin içimde sen. Kabullendim bazı şeyleri ama adın yankılanıyor içimde. Yüzüne baktıkça o umutsuz fırtınalar darmadağın ediyor içimi. Kavuşamamanın acısını hissedip de yanında olmakla aldanan, yakın ama uzak olmayı yaşayan bir insan. Arzuladığın olmasa da beğendiğini yaşamak ve mutlu olmak? Karışıp durur her şey içimde. Mutlu muyum, değil miyim? Mutlu olmalı mıyım bu durumda? Kendimle baş başayım. Yalnızlığın bit düzeyinde bir incelemesi yine... Kendi yazdığın kitabı çok beğenip defalarca okumak gibi. Her seferinde bir mutluluk ve belki de azalan bir heyecan. Yavaşça düşen yağmur damlalarını cam kenarından izlemek istiyorum. Bazen öyle dopdolu ki içim; düşen yağmur damlalarını gözyaşlarım olarak görüyorum. Bir aldanma yolu. İstediğimin olmaması değil de yaptıklarımın anlaşılamaması daha çok üzer beni. Bir uğraşın boşa gitmesi budur aslında. Ya sevgi? Kim bildi ki kıymetini? Halbuki aradıkları buydu. Farkına varamadılar. Belki vardılar ve o yüzden geri döndüler bazıları. Anlaşılamadım belki de. Kopuk kopuk fikirler işte... Bir öyle, bir böyle düşün, dur. Onu öğren, bunu öğren, hatalardan ders al, tekrar et öğrendiklerini, tam donanımlı ol. Sonra güven kendine. Ama inandığın yoldasın yine. Bir yerde durdururlar. Gittiğin yolda yalnız kalırsın. Oradan geri dönüş zor olur. Dönemeyip kalırsın bir süre. Bazen uzar bu süre. Bazen döndüğünü sanırsın ama bir bakmışsın ki; aynı yerdesin. Yüreğinin götüreceği yol aynıdır. Çünkü her şey aynıdır. Yalnızca bir tek şey değişmiştir. Bu yolun bir yere çıkacağını umarken çıkmayacağından emin olmuşsundur. Sabaha karşı yazdıklarının ne denli mantıklı olduğunu bilemeyip sadece aklına geleni yazdığını bilirsin. Zaten her şey karmaşıktır içinde. Yazma düşüncesi bile emin olamadan yapılan bir iştir. Yine ileri doğru gitmeye çalışırsın. Umut gözükür yolda. İçinde eski hüzünler hep varken kendini mutlu etme isteği kuvvetlenir bazen. Her şey bazendir. Bazen mutlu, bazen düşüncesizce, bazen düşüncelice mutlu. Kaybetmek değildir, kısmettir aslında.